از آنچه تقديم كرديم روشن مىشود كه تا چه اندازه مسلمانان مشتاق مرگ يا پيروزى بودند و مشركان تا چه مرتبه خواهان زندگى و سلامت تن . مسلمانان مرگ را انتقال از عالم دنيا به عالم آخرت و شهادت را موهبت الهى مىدانستند . در حالى كه مشركان ، مرگ را خسران و نابودى و نيستى به حساب مىآوردند . خداوند متعال دربارهء بنى اسرائيل كه همهء همّت خويش را صرف دنيا كردند و آخرت در انديشه و عقايد آنان جايى نداشت ؛ مىفرمايد : قُلْ إِنْ كانَتْ لَكُمُ الدَّارُ الْآخِرَةُ عِنْدَ اللَّهِ خالِصَةً مِنْ دُونِ النَّاسِ فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ ، وَ لَنْ يَتَمَنَّوْهُ أَبَداً بِما قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ وَ اللَّهُ عَلِيمٌ بِالظَّالِمِينَ وَ لَتَجِدَنَّهُمْ أَحْرَصَ النَّاسِ عَلى حَياةٍ وَ مِنَ الَّذِينَ أَشْرَكُوا يَوَدُّ أَحَدُهُمْ لَوْ يُعَمَّرُ أَلْفَ سَنَةٍ وَ ما هُوَ بِمُزَحْزِحِهِ مِنَ الْعَذابِ أَنْ يُعَمَّرَ وَ اللَّهُ بَصِيرٌ بِما يَعْمَلُونَ . « 1 » بگو : اگر در نزد خدا ، سراى بازپسين يك سر به شما اختصاص دارد ، نه ديگر مردم ، پس اگر راست مىگوييد ، آرزوى مرگ كنيد ؛ ولى به سبب كارهايى كه از پيش كرده‌اند ، هرگز آن را آرزو نخواهند كرد و خدا به ( حال ) ستمگران داناست ؛ و آنان را مسلما آزمندترين مردم به زندگى ، ( و حتى حريص‌ترين ) از كسانى كه شرك مىورزند ، خواهى يافت . هر يك از ايشان آرزو دارد كه كاش هزار سال عمر كند با آن كه اگر چنين عمرى هم به او داده شود ، وى را از عذاب دور نتواند داشت و خدا بر آنچه مىكنند ، بيناست . از اين رو در ابتدا لازم بود كه خداوند شمار مسلمانان را در چشم قريش اندك جلوه دهد تا با آسودگى خيال به جنگ تشويق شوند و احتمال سلامت و بقاى آنان بالا رود ، و حد اقل مقاومت كنند و از ميدان نگريزند تا على ( ع ) فرعون‌هاى شرك را به ذلّت نشاند و قهرمانان قريش را به خاك افكند و مردانشان را زنجير اسارت به گردن زند .

--> ( 1 ) . بقره ( 2 ) : 94 - 96 .